Get Adobe Flash player

Davina Beke

Halloski,

Super, dat jullie even een kijkje komen nemen op mijn website. Ik heet jullie dan ook van harte welkom op de site. Jullie komen hier wat meer over mij te weten, mijn recentste uitslagen, wat er zo al allemaal op het programma staat. Verder krijgen jullie ook leuke foto’s te zien, met dank aan al die geweldige fotografen, en kan je wat koersverhaaltjes van mij lezen.

Ik wens jullie dus veel snuitplezier op mijn website.. J

Knufski

Davina

 
Persoonlijke gegevens :

Naam : Beke
Voornaam : Davina

Geboren : Ekeren 20/07/1986

Woonplaats : Wellen

Burgerlijke staat : Gehuwd

Beroep : Onderwijs

Moeder van 1 dochtertje : Jill

 

 

BIOGRAFIE

De fiets was voor mij in mijn kinder en - jeugdjaren enkel een handig ding, in mijn geval een oude bommafiets, waar ik mij mee verplaatste om overal te geraken. Er was nergens sprake van dat ik ooit op een racefiets zou kruipen en laat staan zou gaan koersen bij de dames elite. Maar hoe heeft deze fietsmicrobe mij dan toch te pakken gekregen en zo veel macht over mij gekregen, dat ik zelfs mijn racemachien nog geen dag meer kan missen. Lees snel verder en kom het allemaal te weten.

Mijn jeugdjaren:

Al snel bleek, dat er in mij een competitiebeestje zat en dat sporten in mijn bloed zit. Mijn eerste stappen in het sporten zette ik in het voetbal. Mijn grote broer voetbalde, dus moest ik dat toch ook doen. Al snel bleek daar dat ik vrij goed kon lopen. En de stap naar lopen, mede dankzij de jongens die er niet tegen konden dat ik beter was in het voetbal, was snel gemaakt. Op zeven jarige leeftijd trad ik dus in de voetsporen van mijn mama en begon ik met atletiek. In de beginjaren was ik van vele markten thuis en stapelde heel wat overwinningen en ereplaatsen op in de verschillende disciplines. Je kon me bespeuren in het veld, de zaal en op de piste. Kampnummers, loopnummers, het maakte niet uit. Alles deed ik graag en met de glimlach. Maar naarmate ik ouder werd, kwam de liefde voor de spurt en vooral de lange spurt. Ik behaalde op mijn geliefkoosde afstanden, namelijk de 400m en 800m, tal van titels en ereplaatsen op provinciale, Vlaamse en Belgische kampioenschappen. Tot een zware knieblessure roet in het eten gooiden, en ik verplicht was lange tijd te stoppen met mijn geliefkoosde sport. Maar laat nu net deze tegenslag mijn geluk geweest zijn. Want hierdoor moest ik alternatieven gaan zoeken om de conditie en de spieren op pijl te houden. En zo ontdekte ik, mede dankzij mijn vriend Kenny, het fietsen op de weg.

Volwassen worden:

Terwijl ik hard werkte om mijn knie terug in orde te krijgen, genoot ik van de fietstochtjes, op een MTB van mijn schoonbroer ( waarvoor mijn dank nog ) samen met mijn vriend Kenny. Alles leek prima te evolueren en ik droomde al van mijn comeback op de piste. Ondanks de fietstochtjes, snakte ik toch naar het atletiekwereldje. Tot dat bleek dat ik zwanger was! Laat me eerlijk zijn op je 18de staat een zwangerschap niet in je planning. Toch was ze zeer welkom en gewenst. Want ondanks wat sommige mensen denken en zeggen, staat er op een goede ouder zijn geen leeftijd. Mijn vriend en ik moesten dringend enkele belangrijke beslissingen nemen. Ik besloot om mijn hogere studies toch aan te vatten en het sporten aan de kant te schuiven. Ik ging me volledig concentreren op mijn studies en de opvoeding van ons dochtertje Jill. Ik behaalde mijn professionele bachelor kleuteronderwijs met glans en mijn Jilleke was al een zeer levendige kleuter. Ondertussen waren we wel al een dikke 5 jaar verder. En hoe perfect mijn gezinnetje ook is, hoe groot de liefde ook is voor mijn dochter en mijn man, hoe gelukkig ik mij ook voelde, er was een gemis, een leegte in mijn leven. Het competitiebeestje begon weer te knagen aan mij, ik wilde terug sporten. Nee, niet gewoon recreatief sporten, ik wilde competitie doen. Maar wat was de vraag?

De eerste stappen:

Om mij te kunnen uitleven en te kunnen nadenken over wat ik nu wilde gaan doen van sport. Kocht mijn man ons beiden een racefiets. En daar was de liefde. Het was liefde op het eerste zicht, zoals ze zeggen. Na mijn eerste ritje op de racefiets was ik compleet verkocht al. Ieder tochtje, wat maar sporadisch voorkwam, werd ik meer verliefd. Al snel bleek dat ik ook enige aanleg had, om te fietsen. Mijn man vroeg aan me wat ik er zou van vinden om te gaan koersen. Ik lachte het idee weg, ik was toch al veel te oud om nog te beginnen koersen. Tot dat ik op Vive le vélo, Marijn de Vries zag. Zij was op haar dertigste begonnen met koersen bij de dames elite. Zij inspireerde mij en stilletjes aan begon ik te geloven in de mogelijkheid om te gaan koersen. Tuurlijk het zou zwaar zijn, met mijn dochter, mijn huishouden, het werk. Maar had ik ooit al een makkelijke weg genomen? Moeilijk gaat ook en met het motto "waar een wil is, is een weg" begon ik meer te fietsen. Ik zocht contacten met ploegen en kon zo aan de start bij sport en moedig Genk. Een kleine ploeg met enkel maar jongens. Ik mocht er mee trainen met de beloften, onder leiding van Jos Op’t Eyndt. Na een dikke drie maanden trainen, stond mijn eerste koers op het programma. Al snel bleek dat de grootste uitdaging mijn eigen angst ging zijn. De angst voor het rijden in het peloton, voor het nemen van bochten, voor afdalingen. Mijn eerste twee koersen heb ik letterlijk de remmen toegeknepen, omdat ik doodsangsten doormaakte. Frustrerend als je weet dat je conditioneel wel in orde bent. Maar buigen en kraken zou ik niet doen, ik ging naar Zolder, aangezien ik in Limburg woon, en ging daar in groep leren rijden. Ik begon met kleine groepjes aan traag tempo, maar stilletjes aan kreeg ik meer vertrouwen en ging het tempo de hoogte in en dikte het peloton aan. Voor ik het wist, draaide ik vlot mee in een grote groep. Ik besloot eind april om terug aan de start te gaan staan van een koers bij de dames elite. Als ik enkele ronden kon meedraaien, dan had ik de angst overwonnen. Een ronde, werden er twee, drie, vier en voor ik het wist ging ik in de laatste ronde van de koers in de aanval en reed mijn koers meteen uit. Het voelde als een overwinning. Ik kon nog enkele andere koersen uitrijden en kon zelfs al een top twintig plaats laten noteren. Tot dat ik viel in een koers, en mijn scafoid beentje brak. Ik had hoogstens tien koersen gereden. Maar deze enkele koersen smaakten wel naar meer.

Eerste koersseizoen:

In 2012 was ik klaar voor mijn eerste echte koersseizoen. Ik ruilde Sport en Moedig Genk in, voor Wimi games Sint – Martinus en kwam zo voor het eerst terecht in een ploeg met ook vrouwen. Daardoor kon ik ook meedoen aan grotere koersen, de UCI koersen. Dit alles was voor mij allemaal nieuw en gaf natuurlijk gezonde stress met zich mee. Maar hiervoor deed ik het allemaal. 2012 werd uiteindelijk een jaar wat werd overschaduwd met zeer veel pech! Van valpartijen, tot platte banden, materiaalpech, ziekte, fysieke problemen… Noem het op en ik had het gehad. Toch kon ik al enkele flitsen laten zien van mijn kunnen. Zo liet ik enkele mooie top tien en top twintig plaatsen noteren. Vond ik mijn draai in het grote profpeloton van de UCI koersen en begon deze dan ook uit te rijden. Met een 35ste plaats als beste resultaat tot nu toe. Ik voelde me sterker worden en net op het moment dat alles terug op zijn plooi aan het vallen was sloeg het noodlot toe. De conditie was top, de durf was er, het vertrouwen in mij zelf was er eindelijk een beetje, en toen maakte ik een doodsmak, op 1 september, in de koers van Wenduine. Al snel was duidelijk dat ik niet meer in actie zou komen dit koersseizoen. Met een hele waslijst aan kneuzingen, breuken en wonden begon ik aan mijn revalidatie. Want ondanks al mijn pech, was de honger en het verlangen naar het koersen nog groter geworden. Ik had nog niet alles kunnen geven, nee er zit nog zoveel meer in mij. Maar nu was het eerst revalideren!

De toekomst:

Dit jaar rij ik voor de zelfde ploeg, al heeft deze wel een naamsverandering ondergaan en zal nu door het leven gaan als Napoleon Games St-martinus cycling team. We moeten realistisch zijn, dankzij mijn val en het geweldige weer, zal ik nog niet top aan het seizoen beginnen. Maar een seizoen is lang. Genoeg kansen om mij te bewijzen. Ik timmer rustig verder aan mijn weg in het dameswielrennen. Een weg waarbij mijn karakter, enthousiasme en motivatie mij de kracht geeft om te staan waar ik wil staan. Ik heb een doel voor ogen en daar gaan we voor. Ondanks mijn gezin, mijn baan en de trainingen zal ik niet plooien. Ik heb het nog al eens gezegd "waar een wil is, is een weg". En mijn wil is groot, zéér groot!

Liefs

Davina

 

 

Davina Beke